Dyrektywa unijna 1999 45 ec

Unijna dyrektywa Atex określa podstawowe wymagania, jakie muszą istnieć dokonane przez wszystkie produkty, jakie są dane do używania w przestrzeniach zagrożonych wybuchem. Normy powiązane funkcjonalnie z zasadą określają szczegółowe wymagania. W ramach wewnętrznych regulacji, wprowadzanych w poszczególnych krajach członkowskich organizowane są wymagania, jakie nie są precyzowane ani przez dyrektywę, ani przez normy wewnętrzne. Wewnętrzne regulacje nie potrafią być różne z przepisami dyrektywny, ani nie może podchodzić do zaostrzenia wymagań wymuszonych przez dyrektywę.

Dyrektywa Atex została wpisana w życie, aby maksymalnie zmniejszyć ryzyko, jakie jest połączone z użyciem dowolnego produktu w obszarach, w jakich może przekraczać atmosfera grożąca wybuchem. Producent ponosi pełną odpowiedzialność za określanie, czy konkretny towar podlega ocenie zgód z normami atex także za dostosowanie danego artykułu do ostatnich prawd. Atest atex jest wymagany w wypadku produktów, jakie dostają się w powierzchni zagrożenia wybuchem. Strefa zagrożenia początkiem istnieje więc dziedzina, gdzie produkuje się, użytkuje lub przechowuje substancje, jakie w połączeniu z powietrzem mogą wytworzyć mieszaniny wybuchowe. W szczególności do grupy takich substancji uznaje się: ciecze, gazy, pyły i włókna łatwopalne. Mogą obecne stanowić np. benzyny, alkohole, wodór, acetylen, pył węglowy, pył drzewny, pył cynkowy. Do wybuchu wchodzi w sukcesu, jak duża porcja energii wypływająca z skutecznego źródła zapłonu trafia do atmosfery wybuchowej. Po zainicjowaniu pożaru przychodzi do wybuchu, który posiada poważne zagrożenie dla istnienia a zdrowia ludzkiego.